Lambeek tekst & vorm | Sylvia Lambeek | Groningen | 06 - 235 172 87

Bijgewerkt op 3 oktober 2019

Mijn verhaal

16 Apr 2015

 

Onlangs heb ik een cursus biografieën schrijven afgerond. Een van de opdrachten was een dagboekbrief te schrijven voor het groot publiek. Dus voor mensen die mij niet kennen. Dit is mijn dagboekaantekening van 7 januari jl.

 

7 januari 2015

 

Gisteren en vandaag was ik bij mijn moeder. Ik ben bij haar blijven slapen.
Na een ingrijpende gebeurtenis in onze familie en in het leven van mijn moeder is onze band veranderd. Hechter geworden.

 

Bijna vier maanden geleden, op 16 september, overleed heel plotseling mijn stiefvader. Hij viel zomaar neer. Voor het huis van mijn ouders.
Het was een mooie dag. Mijn moeder zat in de tuin van de middagzon te genieten. Kort daarvoor hadden ze samen nog naar de troonrede gekeken. Gealarmeerd door het geluid van sirenes ging zij kijken wat er aan de hand was in de straat, voor hun huis.
Daar op straat zag zij haar man liggen. Dood. Ambulancebroeders en politie stonden over hem heen gebogen. Ze mocht niet bij hem, en schreeuwde. Toen voelde zij een heftige pijn op haar borst. Ze waarschuwde de arts die inmiddels was gearriveerd. Die onderzocht haar en zei: “mevrouw, uw man kunnen wij niet meer redden, maar ú misschien nog wel”.
Mijn moeder werd op de brancard gelegd en in de ambulance geschoven. Ze wilde niet weg. Ze wilde bij haar man blijven. Toch wist ze dat ze mee moest want ze was nog niet bereid om haar man in de dood te volgen. Met grote tegenzin liet zij zich afvoeren terwijl het laatste wat zij van hem zag zijn benen waren, liggend op straat.

 

In het Universitair Medisch Centrum Groningen bleek dat mijn moeders toestand kritiek was. Eigenlijk moest zij zo snel mogelijk een bypass operatie ondergaan. Maar uit piëteit met de uitzonderlijke situatie waarin mijn moeder zich bevond (het ziekenhuispersoneel leek door het verhaal van mijn moeder zelf ook zeer aangedaan), werd besloten de operatie uit te stellen tot na de crematie.
Om afscheid te kunnen nemen van haar man regelde het ziekenhuis de volgende middag een ambulance waarmee mijn moeder op-en-neer kon naar huis, waar hij inmiddels op bed opgebaard lag. Dat afscheid was moeilijk, heftig, emotioneel. Maar ook goed.

Twee dagen na de crematie werd mijn moeder geopereerd. Er waren complicaties. In de nacht na de operatie werden we door het ziekenhuis gebeld. Of we wilden komen, want ze dachten niet dat mijn moeder het zou redden.
Om 3 uur ’s nachts bevonden mijn zussen, mijn stiefbroer, stiefzus en ik ons in het ziekenhuis middenin een horrorfilm. Dit kon niet waar zijn! Niet twee dagen na het cremeren van onze vader ook nog onze moeder verliezen!

 

Emoties wisselden zich af. Van hartverscheurende huilbuien naar hysterisch gelach tot absolute apathie. Soms waren we even niet meer in staat om iets te voelen en zaten we stil bij elkaar in de familiekamer. De één voor zich uit starend, de ander spelend met smartphone.

Nu zijn we drieëneenhalve maand verder. En mijn moeder is thuis. Zonder dat zij zich er bewust van was heeft mijn moeder zichzelf een weg terug gevochten naar het leven. Ze heeft een aantal vage herinneringen aan de eerste weken na de operatie. Zo herinnert zij zich dat zij een keer haar overleden ouders en haar overleden eerste man heeft aangeroepen en om hulp gevraagd.
Sinds kort weet mijn moeder dat haar leven bijna twee weken aan een zijden draadje heeft gehangen. Dat emotioneert haar. Na een open-hart-operatie schijnen de emoties sowieso dicht onder de oppervlakte te liggen, en bij mijn moeder gaat het nu driedubbelop, nu zij voor de tweede keer weduwe is geworden en zelf ook bijna het leven heeft gelaten.

 

Na een paar weken ziekenhuis en een paar weken verpleeghuis vonden de deskundigen haar voldoende hersteld om naar huis te gaan. En met de nodige hulp en zorg redt zij het weer heel aardig daar.

Ik ben nu veel bij mijn moeder. Momenteel heb ik geen werk en ben ik bezig met een aantal thuisstudies, dus ben ik ook in de gelegenheid om veel bij haar te zijn. Meestal blijf ik dan een nachtje slapen om het heen-en-weer reizen tussen mijn woonplaats en die van haar zoveel mogelijk te beperken.
Een aantal maanden geleden had ik niet kunnen bedenken dat ik nu zoveel bij mijn moeder zou zijn en dat nog fijn zou vinden ook. De momenten die ik nu met haar deel zijn van een zó vanzelfsprekende en gemoedelijke intimiteit, dat ik mij bijna niet meer kan voorstellen dat het voor de dood van mijn stiefvader zo anders was. Neem nou gisteren.

 

Toen ik om 10.00 uur bij mijn moeder kwam moest ze eerst even bijkomen van een dutje. Ik zette koffie. Mijn moeder dronk een half kopje (ze laat de laatste tijd altijd de helft staan) en ik twee. We kletsten wat over hoe ze zich voelde en andere alledaagse dingetjes.
Na een uurtje gingen we boodschappen doen. Mijn moeder in de rolstoel en ik erachter. Naar de winkels aan het eind van de straat, zo’n 500 meter verderop. Bij de Lidl kochten we wat worteltjes en kersenbonbons, bij de Jumbo garnalen, bij de slager twee biologische kippenpoten en bij de groenteboer een bosje peterselie. Daarna weer naar huis waar we samen de lunch klaarmaakten: een geroosterd broodje met zalm, avocado, garnalen en mayonaise. In stilte lieten we het ons smaken.

 

’s Middags ging mijn moeder weer even slapen en kroop ik achter mijn laptop om te werken aan mijn cursussen. Toen ze twee uurtjes later wakker werd gingen we theedrinken en pakte ik het boek “Titia” van Eefje Rammeloo om haar daaruit voor te lezen. Mijn stiefvader had dat boek kort voor zijn dood voor mijn moeder besteld en het werd enkele dagen ná zijn dood bezorgd. Toen ze door het lange luisteren weer slaperig werd zijn we gestopt.

 

Als avondeten aten we de door mijn moeder bereidde kippenpoten met gebakken aardappeltjes en sla.
Na de avond te hebben doorgebracht met TV kijken en wat gebabbel ging mijn moeder naar bed. Ik heb haar ingestopt en welterusten gekust. “Tot morgen” zeiden we tegen elkaar.

 

Nu ben ik thuis. Volgende week ga ik weer naar haar toe. Ik verheug mij erop.

 

Please reload

Recente berichten

March 12, 2016

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoorden
Please reload