Akke en Bennie

10 Aug 2015

 

Enkele maanden geleden heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik een blog begonnen. Mijn eerste, en tot nu toe enige, verhaal ging over een recente en behoorlijk ingrijpende gebeurtenis in mijn leven, en dat van mijn familie.

   Op deze eerste blogpost heb ik enkele, veelal mondelinge reacties gehad. Die waren overwegend positief, waardoor ik mij gestimuleerd voelde om verder te gaan met mijn blog.

   En toen bleef het bij dat ene verhaal. Want, hoe moest ik nu verder? Waar wilde ik eigenlijk over schrijven? Ik wist het niet. Ja, oké, ik kon over mijn moeder gaan schrijven. Die vrouw heeft een veelbewogen leven en als Duitse een interessant verleden. Maar daar wil ik graag een biografie over schrijven. Dus om al mijn kruit over dat onderwerp al in een blog te verschieten leek mij niet zo verstandig. Maar wat dán?

   De weken gleden voorbij en nog steeds had ik geen verhaal dat ik interessant genoeg vond voor een blogpost.

   Op internet kwam ik het boekje ‘Bloggen als een pro’ van Elja Daae tegen. Dat heb ik toen besteld. Het bleek een klein en bijzonder makkelijk leesbaar boekje, dat dan ook als ondertitel ‘in 60 minuten’ draagt.

   Bloggen als een pro in 60 minuten dus. Dat leek mij wel wat, en ik begon erin te lezen. Inderdaad: een zeer makkelijk leesbaar en handig boekje, dat vol staat met nuttige tips en voorbeelden van leuke en interessante blogs.

   Inmiddels ligt dat boekje alweer een paar weken op de plank, en zo uit mijn hoofd zijn mij in elk geval 3 praktische tips bijgebleven:

  • Blog regelmatig: minimaal 1x per week!

  • Blog over een steeds terugkerend thema!

  • Illustreer je blog met een pakkende foto of illustratie!

Goed. Regelmatig bloggen dus. Maar over welk thema? Mijn geest blokkeerde en ik kon maar geen thema bedenken waarover ik het leuk vond om regelmatig te schrijven. Mijn dagelijks leven? Te oninteressant. De oprichting van mijn eigen bedrijf als zzp? Te saai. Mijn eigen verleden? Te gewoon. Mijn relatie? Te persoonlijk.

   Zo prakkezeerde ik een poosje door.

   Tot ik op een dag door onze straat liep op zoek naar mijn kat die weer eens te lang naar mijn zin weg was. Ik liep langs het huis van Akke en Bennie, die lieve oude buurtjes van een paar huizen verderop bij wie ik regelmatig even op de koffie ga, en die mij dan steeds uitgebreid vertellen over hun verleden, de oorlog, hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, over hun vrienden en kennissen en buren en over de artsen die ze bezoeken. En tussen al deze verhalen door gunnen ze mij dan een blik op hun inmiddels ruim 67 jaar durende huwelijk.

   Opeens wist ik het. Ik ga bloggen over Akke en Bennie! Want niet alleen de verhalen die ze mij vertellen zijn leuk, interessant, ontroerend, boeiend en vaak ook grappig, maar door die verhalen laten zij mij ook zien hoe zij in het leven staan en wat zij belangrijk vinden in het leven, in de maatschappij en in de omgang met elkaar.

   Altijd wordt ik gastvrij onthaald bij Akke en Bennie. Altijd ben ik geboeid door hun verhalen. Altijd kijk ik geamuseerd en soms ook ontroerd naar de interactie tussen die twee. En altijd kom ik er een paar uurtjes later met een glimlach weer vandaan. 

   Ik bedacht me hoe leuk het zou zijn om anderen mee te laten genieten van mijn bezoekjes aan dit tweetal en van hun verhalen.

  

De volgende ochtend belde ik goedgeluimd aan bij Akke en Bennie. Zoals altijd deed Bennie open en verwelkomde mij met een grap: “Ken ik u ergens van? Nou, we hebben wel geen tijd hoor maar kom gerust verder!” En met een brede grijns deed hij een stap achteruit om mij binnen te laten.

   Akke, die zoals altijd in haar stoel in de hoek van de kamer voor het raam zat begroette mij hartelijk: “Nou, wat fijn zeg dat jij ons weer met een bezoek komt vereren!”

   Eenmaal aan de koffie begon ik te vertellen over mijn idee om een blog te schrijven over hen en alle verhalen die ze mij vertellen. Ik legde uit wat een blog is. Tijdens het luisteren knikten ze begrijpend, verscheen er soms een glimlach op hun gezicht en tuitten ze af en toe hun lippen alsof ze wilden zeggen: “Poeh poeh!”

   Ik sloot mijn relaas af met de vraag of ze het wel goed zouden vinden als ik een blog over hen zou beginnen. Zonder elkaar aan te kijken en zonder even met elkaar te overleggen gaven ze me beiden onmiddellijk hun toestemming.

   “Och, gut kind, natúúrlijk vinden we dat goed”, zei Akke.

   “Oh ja hoor”, zei Bennie, “Je blogt maar een end weg!”

 

Toen ik een uurtje later weer wegging met de nodige aantekeningen in mijn tas van alles wat ze mij tijdens dít bezoek hadden verteld liet Bennie, zoals altijd, mij weer uit. Terwijl ik hun oprit af liep riep Bennie mij nog na: “Nou, blogse hè!” En bij het passeren van het raam zag ik Akke vanuit haar stoel een duim opsteken naar mij.

   Glimlachend liep ik naar huis.

 

Volgende keer: hoe het begon.

Please reload

Recente berichten

March 12, 2016

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoorden
Please reload

Lambeek tekst & vorm | Sylvia Lambeek | Groningen | 06 - 235 172 87

Bijgewerkt op 3 oktober 2019