Lambeek tekst & vorm | Sylvia Lambeek | Groningen | 06 - 235 172 87

Bijgewerkt op 3 oktober 2019

Akke en Bennie: het poezenhuis

10 Sep 2015

 

Wanneer je bij Akke en Bennie binnenstapt valt één ding meteen op: poezen! Akke en Bennie zijn gek op poezen. Overal in huis staan, liggen en hangen afbeeldingen van poezen: beelden, beeldjes, knuffels, foto’s, plaatjes, schilderijen, mokken, kopjes, trommels, enz. Mijn kopje koffie krijg ik steevast geserveerd in een ‘poezenmok’, aangezien zij weten dat ook ik een kattenliefhebber ben. En ze kennen alle katten in de buurt.

 

Zelf hadden ze ook een poes: Sam. Maar helaas is Sam sinds begin januari van dit jaar verdwenen. Hij was ook al oud en volgens Bennie de laatste tijd ook niet meer ‘de oude’. Sam leek zich de dagen voor zijn verdwijning niet helemaal fit te voelen en kon z’n draai niet echt vinden. En toen kwam hij op een kille dag in januari niet meer thuis.

Sam was een ‘aanlopertje’. Jaren geleden kwam hij steeds bij Akke en Bennie op bezoek, maar hij woonde bij een andere familie, een stukje verder terug in de straat. Bennie zocht uit waar en belde met de poes in zijn armen bij ze aan.

“Jullie poes komt steeds bij ons, maar jullie zullen hem wel missen en weer terug willen hebben….” Volgens Bennie werd hier enigszins laconiek op gereageerd en namen ze de poes nonchalant weer van hem over.

Poes bleef komen bij Akke en Bennie en kreeg van hen alle aandacht en liefde die zij hem maar konden geven. Bennie bleef poes terug brengen naar de rechtmatige ‘eigenaar’, maar deze bleef laconiek reageren, zo niet steeds laconieker.

“Het leek wel alsof ze er helemaal niet blij mee waren dat wij hun poes kwamen terugbrengen,” zegt Akke verontwaardigd.

 

Op een dag besloten ze poes in huis te laten. ‘Poes’ werd Sam en Sam ging niet meer weg. Akke, Bennie en Sam hadden het goed met elkaar.

Nadat de dierenarts bij Sam een oortje had verwijderd omdat daar een tumor zat, werd hij door Akke en Bennie extra vertroeteld en in de watten gelegd.

Sam-met-één-oor was regelmatig buiten en werd een bekende verschijning in de straat, waar hij contacten had met andere poezen uit de buurt en met andere poezenliefhebbers. Samen met mijn kat Roderick was hij vaak te vinden bij ‘het vijfde huis’ in de zijstraat. Daar woont het echtpaar P, die ook poezenliefhebbers zijn. Er staan altijd bakjes met poezenbrokjes buiten voor hun deur. Alle buurtkatten weten dat inmiddels, komen erop af en ontmoeten elkaar daar. 

Toen Sam in januari opeens niet meer thuis kwam ging Bennie in de buurt op zoek. Zo kwam hij ook bij mevrouw P van ‘het vijfde huis’ terecht. Deze vertelde dat het haar ook al was opgevallen dat ze Sam een poosje niet meer had gezien. Mevrouw P had erg met Akke en Bennie te doen en bracht hen korte tijd later een mooie foto van Sam die zij eens had gemaakt toen Sam bij hun voordeur van de brokjes at. Akke en Bennie waren er heel blij mee, maar hoopten nog steeds dat de échte Sam levend terug zou komen. Sindsdien komt mevrouw P af en toe even bij Akke en Bennie aan de deur om te vragen hoe het gaat. “Gisteren kwam ze een bosje bloemen brengen,” zegt Akke. “Zomaar. Vind je ‘t niet aardig?!”

“Wist je dat mevrouw P ook Joods is?” vraagt Akke vervolgens aan mij. Alles wat met het Jodendom en/of met de tweede wereldoorlog te maken heeft wordt mij altijd verteld. Bij elk bezoek komt dit onderwerp minstens één keer aan de orde.

 

In de periode van Sam’s verdwijnig werd er ook iets gerepareerd in het huis van Akke en Bennie, waarvoor men onder de vloer moest zijn en het luik in de hal open heeft gestaan. Akke vraagt zich bezorgd af of Sam toen niet onder de vloer is gekropen. Maar Bennie is er stellig van overtuigd dat dat onmogelijk is.  Bennie en ik proberen Akke ervan te verzekeren dat Sam hoogstwaarschijnlijk een rustig plekje heeft gezocht om vredig te kunnen sterven, aangezien hij al oud en niet meer fit was. Katten schijnen dat aan te voelen en zich dan te verstoppen. Akke denkt ook – ietwat weifelend nog - dat het zo wel zal zijn gegaan. Maar ze zijn verdrietig om de verdwijning van Sam, en ze hebben nog lang naar buiten gekeken in de hoop Sam daar opeens weer op de stoep te zien zitten…

 

Tijdens een van mijn bezoekjes ga ik met Bennie naar boven om hem uit te leggen hoe hij mijn blog op zijn computer kan lezen. De bij-de-tijdse Bennie heeft een oude desktop én een moderne laptop, waarop hij regelmatig zijn mailbox checkt. Terwijl we samen aan het bureau achter de computer in hun logeer- annex werkkamer zitten, zie ik ook daar weer afbeeldingen van poezen. Zo hangt daar o.a. een mooi ingelijste pentekening van een poezenkop aan de muur. Wanneer we weer naar beneden willen gaan, werp ik nieuwsgierig een blik door de openstaande deuren op hun bovenverdieping. Aangezien ik in precies zo’n huis, maar dan gespiegeld, woon ben ik benieuwd hoe het er bij hun uitziet. “O kijk maar rustig even rond hoor,” zegt Bennie en hij laat mij alles zien: de badkamer, hun slaapkamer, het rommelkamertje met de strijkplank. Zelfs de zolder krijg ik te zien en tot mijn grote vreugde zie ik ook daar enkele poezenplaatjes op een van de balken geprikt. In elke ruimte is minstens één poes te vinden . Tijdens de ‘rondleiding’ valt mij op dat zij werkelijk van álles bewaren: oud caravan-trapje, vouwfiets, oud 2-persoonsbed uit de jaren ’60, oud secretaire vól met dozen dia’s en films, poppen en zelfs een koffiezetapparaat… “We kunnen moeilijk afstand doen van dingen”, zegt Bennie, en er verschijnt een lichte frons op zijn voorhoofd. “Tja, dat betekent wel dat onze kinderen straks met al die spullen zitten.”

 

Weer beneden vertelt Akke mij het verhaal van het ‘kattenwerpen’ in het plaatsje Ieper in België. Daar waren ze ooit een keer tijdens een georganiseerde caravanreis van caravan-eigenaren. Ze bezochten er de Halletoren waar ze te horen kregen dat men daar vroeger geloofde dat katten vermomde heksen waren, en ze derhalve van de toren gegooid werden om zo van de hekserij af te komen. Als aandenken heeft Akke toen een zwarte knuffelkat gekocht, die sindsdien bovenin de leeslamp bij haar stoel zit.

Binnenkort is Akke jarig. Ze wordt dan 90. Ik denk dat ik haar ‘iets-met-een-poes-er-op’ ga geven. Ik glimlach om het idee.

Please reload

Recente berichten

March 12, 2016

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoorden
Please reload