Akke en Bennie: niet meer elke week...

4 Nov 2015

 

Vanochtend heb ik Akke en Bennie gebeld. Eigenlijk wilde ik al lang weer naar ze toe maar het komt er niet van. Ik heb het té druk momenteel en ben ook vaak weg. Veel tijd steek ik mijn bedrijf; het werven van opdrachten, reclame maken, netwerken en het uitvoeren van de mooie opdrachten die ik al krijg. Daarnaast ben ik ook nog met andere dingen bezig. Zo speel ik een kleine rol in het theaterstuk ‘Oliver Twist’ waar natuurlijk voor gerepeteerd moet worden, maak ik muziek met enkele vrienden en kennissen, bezoek ik mijn moeder regelmatig en heb ik af en toe ook nog contact met mijn vriendenkring. En oh ja, ik heb een relatie natuurlijk, waar ik ook nog wat tijd aan besteed. Kortom; vervelen doe ik mij niet.

 

Tot voor kort lukte het steeds om elke week een blogpost over Akke en Bennie te plaatsen. Ik had voldoende materiaal verzameld om over alles wat zij mij sinds het begin van ons contact hadden verteld een paar interessante verhalen te schrijven. Maar nu ben ik up-to-date en heb ik nieuwe input nodig. Om elke week een nieuw verhaal te kunnen plaatsen zou ik dus in praktijk wekelijks bij ze op bezoek moeten gaan. Hoewel ik dat best zou willen – want een straf is het absoluut niet om bij ze te zijn – ontbreekt het mij daarvoor gewoon aan tijd!

 

De afgelopen twee weken zat ik steeds op hete kolen. Ik moest weer een blogverhaal schrijven, moest weer naar Akke en Bennie, maar wanneer? Een licht gevoel van ‘falen’ begon mij te bekruipen, want had ik niet net uit dat boekje “Bloggen als een pro” geleerd dat je om een succesvol blog te schrijven elke week moet posten? Ik ben nog maar 10 weken bezig en moet ik het nu al af laten weten? Niet dat ik zoveel volgers heb trouwens, dus of mijn verhalen gemist gaan worden, daar heb ik eerlijk gezegd geen idee van.

 

En toen zag ik gisteravond Claudia de Breij bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel zitten bij ‘De Wereld Draait Door’. Zij had het over de ‘Fuck it!-list’, als tegenhanger voor de welbekende ‘Bucket-list’. Lak hebben aan alles wat zogenaamd móet, van jezelf of van een ander. Ik geloof niet dat ‘fuck-it’ een term is die door Akke en Bennie gebezigd wordt, maar ik dacht: ja, precies!

 

Ik wil geen slaaf zijn - want dat was ik wel aan het worden - van zogenaamde stelregels die bepalen of je blog succesvol wordt of niet. Ik wil gewoon de mooie verhalen die Akke en Bennie mij vertellen opschrijven. En iedereen die het interesseert kan ze lezen. Of niet. Ook goed. Dan maar niet succesvol.

 

Hè hè, dat was een opluchting. Vanaf vandaag blog ik wanneer ik dat wil! En wanneer het kan. Wanneer ik weer een mooi verhaal van Akke en Bennie door te geven heb.

 

Dus heb ik ze vanochtend gebeld. Eerst kreeg ik Bennie ervoor. Hij is altijd degene die de telefoon opneemt omdat hij nu eenmaal beter ter been is dan Akke. Met Bennie gaat het goed, zei hij. Al snel gaf hij de telefoon door aan Akke. Nadat ik had uitgelegd dat ik er momenteel even niet aan toe kom om bij ze op bezoek te komen – waarvoor Akke natuurlijk alle begrip had – en ik haar had verzekerd dat ik ze niet was vergeten – wat Akke ook absoluut niet dacht, begon ze te vertellen hoe het met haar gaat.  Het gaat goed met Akke, alleen heeft ze veel pijn in haar benen als gevolg van haar neuropathie. Die ziekte is toch wel een zware last voor haar en teistert haar dagelijks. “Zo, nou heb ik weer even lekker geklaagd, maar verder gaat het goed hoor,” vervolgde ze haar verhaal. Ze vertelde dat ze laatst een schoonheidsspecialiste aan huis had gehad. Ze had een behandeling cadeau gekregen voor haar 90e verjaardag, van een aantal buren uit de straat. Een zus van één van die buren is schoonheidsspecialiste en was voor deze verrassing ingeschakeld. En vorige week was het dan zover. Bennie had de dag ervoor een briefje door de brievenbus van die buren die haar dit cadeau hadden gegeven gegooid, om ze te laten weten dat hun cadeau nu ingewisseld ging worden. Dus toen de volgende ochtend de schoonheidsspecialiste was gearriveerd en nog in de gang haar jas stond uit te trekken ging nogmaals de bel! Het was één van de gulle buurvrouwen, die kwam kijken naar de behandeling. Zij had het briefje van Bennie geïnterpreteerd als uitnodiging. Toen dat een misverstand bleek te zijn, maar zij volgens Akke en Bennie wel van harte welkom was om te blijven, is zij toch maar weer weggegaan.

 

Het was gezellig met de schoonheidsspecialiste. Akke werd heerlijk vertroeteld en verzorgd en ondertussen werd er druk gekletst over van alles en nog wat. Toen ook Bennie z’n loopbaan bij Koopmans ter sprake kwam, bleek dat de man van de schoonheidsspecialiste daar ook had gewerkt.

 

Op datzelfde moment zat de man van de schoonheidsspecialiste bij zijn schoonzus en zwager aan de overkant van de straat te wachten tot zijn vrouw klaar was met behandelen. Toen ook dáár ter sprake kwam dat Bennie, net als hij, bij Koopmans had gewerkt kwam hij erachter dat hij Bennie wel kent van toen. Dus belde ook hij korte tijd later aan bij Akke en Bennie om sinds lange tijd weer eens zijn oude collega Bennie te ontmoeten. Akke, die vroeger ook bij Koopmans heeft gewerkt – zo hebben Bennie en zij elkaar ook ontmoet – kende hem niet.  “Maar nu ken ik hem ook” besloot Akke haar verhaal, dat weer een nieuwe schakel in de lange ketting van toevalligheden in Akke en Bennie’s leven is.

 

We beëindigden ons telefoongesprek met de belofte dat ik binnenkort weer eens bij ze langskom. “En dan wil ik van jullie graag het hele verhaal horen hoe jullie elkaar hebben leren kennen”, kondigde ik alvast aan. “Och kind, maar dan zijn we zó uitgepraat,” zei Akke. Daar geloof ik natuurlijk niks van. Ik geloof dat het weer een boeiend verhaal gaat worden, over de romantiek die in de wandelgangen tussen de kantoorruimtes van Koopmans Meelfabriek opbloeide eind jaren 40 van de vorige eeuw…

 

Tot slot nog even dit: een tijdje geleden had ik een bakje zelfgemaakte bonensoep naar Akke en Bennie gebracht, die 4x per week een maaltijd bezorgd krijgen. De overige 3 dagen draaien ze zelf een eenvoudige maaltijd in elkaar. Akke heeft de bonensoep met smaak opgegeten. Bennie heeft er niets van gehad, die houdt niet van ‘siepels’. Toen ik korte tijd daarna het bakje weer leeg en afgewassen terugkreeg, keek Akke mij verwachtingsvol aan. Ik begreep haar blik niet goed en wilde het bakje al opbergen, toen Akke zei: “kijk er eens in!” Ik haalde de deksel van het bakje en zag een stukje zeep erin liggen met een sticker erop geplakt waarop stond: ‘dit kan je niet eten hoor!’ Als bedankje voor de bonensoep had ze dat stukje zeep in het lege bakje gelegd. Ik heb het nog steeds. Het ligt, met sticker en al, bij mij thuis op de plank in de wc te geuren.

 

Volgende keer: “Akke en Bennie : Verliefd, verloofd, getrouwd.”

Please reload

Recente berichten

March 12, 2016

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoorden
Please reload

Lambeek tekst & vorm | Sylvia Lambeek | Groningen | 06 - 235 172 87

Bijgewerkt op 3 oktober 2019